Berichten met een Label ‘persoonlijke ontwikkeling’

Stevig én Zacht

Het nieuwe jaar is al weer bijna een maand oud. Tussen kerst en oud en nieuw vierde ik een heerlijk weekje vakantie in Maastricht. Vanaf de tweede week van januari ben ik geïnspireerd weer aan het werk gegaan.

Vragen

Deze blog bestaat uit vragen. Het zijn vragen die ik mezelf het afgelopen jaar regelmatig heb gesteld. Vragen die mij hielpen op koers te blijven. Vragen ook die ik als leidraad gebruikte bij mijn coachopdrachten .

Vragen die ik ook in het volgend jaar zal blijven stellen, omdat ik geloof dat we – zolang we leven – in staat zijn een nieuw begin te maken. Een begin waar nieuwe mogelijkheden zich openen en ook het verleden in een nieuw licht komt te staan. Dat is voor mij de kern van mijn werk als coach en ook de kern van mijn leven.

Ik nodig je uit jezelf deze vragen te stellen en dan die vragen wellicht aan een ander te stellen.

Allemaal bubbels

Ter inspiratie ga ik af en toe naar lezingen, zoals laatst ‘Een economie zonder groei?’ door prof.dr. E. de Jong, hoogleraar Internationale Economie. In diezelfde week nam ik deel aan DonutDay, een dag vol met sprekers geïnspireerd door het boek van Kate Raworth, getiteld de Donut Economie.

Professor de Jong had Raworth gelezen, maar vond dat zij de theorie niet gefundeerd had uitgewerkt. En zoals een professor betaamt, kregen we een uiteenzetting, waar ik als leek weinig van begreep.

Specialisten en generalisten; we hebben elkaar nodig

Polariteiten hanteren

Vier jaar geleden, op de derde dinsdag van september 2014, begon ik met het schrijven van maandelijkse e-zines. Een idee dat voortkwam uit een jaartraject marketing, dat ik in dat jaar volgde. Ik ben sinds 1993 zelfstandig. Door de crisis, en doordat een paar vaste opdrachtgevers met pensioen gingen, kreeg ik steeds minder opdrachten.

Filmpjes maken, netwerkbijeenkomsten aflopen, koude acquisitie; ik word er niet gelukkig van. Schrijven dan maar. Ik doe het nu vier jaar.

Een terugblik.

Luddiet of niet?

bewegingDe afgelopen maanden zat ik veel achter mijn computer. Eerst was er de Europese aanbesteding, die ik moest doorlopen om in aanmerking te komen voor een opdracht bij een gemeente. Toen kwam de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG of GDPR in het Engels). Pakken papier doorploegen met vooraf opgestelde regels en clausules, geschreven in vaak onbegrijpelijke juridische taal. Worstelend om daar iets persoonlijks van te maken, om het vervolgens van handtekeningen te kunnen voorzien.

Nieuwe regels bekritiseren, over bureaucratie beginnen – het is lastig, omdat het dan lijkt alsof je tegen privacy bent of dat je je verzet tegen nieuwe ontwikkelingen. Voor dat laatste bestaat een scheldwoord: Mensen die in de greep zijn van een nostalgisch verlangen naar een premoderne tijd, worden wel eens Luddieten genoemd.

Ben ik een Luddiet?