Berichten met een Label ‘Leiderschap’

Stevig én Zacht

Het nieuwe jaar is al weer bijna een maand oud. Tussen kerst en oud en nieuw vierde ik een heerlijk weekje vakantie in Maastricht. Vanaf de tweede week van januari ben ik geïnspireerd weer aan het werk gegaan.

Vragen

Deze blog bestaat uit vragen. Het zijn vragen die ik mezelf het afgelopen jaar regelmatig heb gesteld. Vragen die mij hielpen op koers te blijven. Vragen ook die ik als leidraad gebruikte bij mijn coachopdrachten .

Vragen die ik ook in het volgend jaar zal blijven stellen, omdat ik geloof dat we – zolang we leven – in staat zijn een nieuw begin te maken. Een begin waar nieuwe mogelijkheden zich openen en ook het verleden in een nieuw licht komt te staan. Dat is voor mij de kern van mijn werk als coach en ook de kern van mijn leven.

Ik nodig je uit jezelf deze vragen te stellen en dan die vragen wellicht aan een ander te stellen.

Ode aan spanning

Wat ik zo bijzonder vind aan mijn werk is de diversiteit aan mensen en organisaties. Opdrachtgevers van dit moment zijn – naast een aantal zelfstandigen die ik individueel coach – twee gemeenten, een zorgorganisatie en diverse scholen. Daarnaast ben ik bestuurssecretaris van het Center of Human Emergence en als vrijwilliger betrokken bij Green Capital Nijmegen.

De rode draad in mijn werk is met één woord te duiden: Relaties. Een organisatie bestaat uit mensen en die mensen zijn met zichzelf, met elkaar en met hun omgeving in relatie.

Polariteiten hanteren

Vier jaar geleden, op de derde dinsdag van september 2014, begon ik met het schrijven van maandelijkse e-zines. Een idee dat voortkwam uit een jaartraject marketing, dat ik in dat jaar volgde. Ik ben sinds 1993 zelfstandig. Door de crisis, en doordat een paar vaste opdrachtgevers met pensioen gingen, kreeg ik steeds minder opdrachten.

Filmpjes maken, netwerkbijeenkomsten aflopen, koude acquisitie; ik word er niet gelukkig van. Schrijven dan maar. Ik doe het nu vier jaar.

Een terugblik.

Gelukkig zijn; wat is dat?

In mijn coachpraktijk ontmoet ik nogal eens mensen in een impasse. Te snel wordt dan de term depressie of burn-out gebruikt. Ik wil geenszins suggereren dat een depressie licht moet worden opgevat. Integendeel. Een pathologische depressie is zeer ernstig en vereist behandeling door een arts.

Het lijkt echter wel of we steeds meer moeite hebben met tegenslag, verlies, teleurstelling; alsof we vinden dat we recht hebben op geluk. We willen, en moeten vaak ook, snel weer de oude zijn: normaal en gelukkig. Terwijl juist bij een impasse het nodig is om gevoelens te doorleven, mogelijke oorzaken op te sporen en te onderzoeken wat in je leven verandering behoeft.

In deze blog ga ik in op wat naar mijn idee gelukkig zijn is en hoe je dit kunt bereiken.