Berichten met een Label ‘Waarden’

Vragen

Deze blog bestaat uit vragen. Het zijn vragen die ik mezelf het afgelopen jaar regelmatig heb gesteld. Vragen die mij hielpen op koers te blijven. Vragen ook die ik als leidraad gebruikte bij mijn coachopdrachten .

Vragen die ik ook in het volgend jaar zal blijven stellen, omdat ik geloof dat we – zolang we leven – in staat zijn een nieuw begin te maken. Een begin waar nieuwe mogelijkheden zich openen en ook het verleden in een nieuw licht komt te staan. Dat is voor mij de kern van mijn werk als coach en ook de kern van mijn leven.

Ik nodig je uit jezelf deze vragen te stellen en dan die vragen wellicht aan een ander te stellen.

Polariteiten hanteren

Vier jaar geleden, op de derde dinsdag van september 2014, begon ik met het schrijven van maandelijkse e-zines. Een idee dat voortkwam uit een jaartraject marketing, dat ik in dat jaar volgde. Ik ben sinds 1993 zelfstandig. Door de crisis, en doordat een paar vaste opdrachtgevers met pensioen gingen, kreeg ik steeds minder opdrachten.

Filmpjes maken, netwerkbijeenkomsten aflopen, koude acquisitie; ik word er niet gelukkig van. Schrijven dan maar. Ik doe het nu vier jaar.

Een terugblik.

Luddiet of niet?

bewegingDe afgelopen maanden zat ik veel achter mijn computer. Eerst was er de Europese aanbesteding, die ik moest doorlopen om in aanmerking te komen voor een opdracht bij een gemeente. Toen kwam de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG of GDPR in het Engels). Pakken papier doorploegen met vooraf opgestelde regels en clausules, geschreven in vaak onbegrijpelijke juridische taal. Worstelend om daar iets persoonlijks van te maken, om het vervolgens van handtekeningen te kunnen voorzien.

Nieuwe regels bekritiseren, over bureaucratie beginnen – het is lastig, omdat het dan lijkt alsof je tegen privacy bent of dat je je verzet tegen nieuwe ontwikkelingen. Voor dat laatste bestaat een scheldwoord: Mensen die in de greep zijn van een nostalgisch verlangen naar een premoderne tijd, worden wel eens Luddieten genoemd.

Ben ik een Luddiet?

Durf te botsen!

In de vorige blog vertelde ik over mijn Europese aanbesteding voor een opdracht in een middelgrote gemeente. Alle benodigde documenten zijn verstuurd. Mijn voorbereidend werk zit er op. Nu is het afwachten of ik bij deze gemeente aan de slag kan.

Recent bezocht ik de dansvoorstelling The Hole uitgevoerd door het Nederlands Danstheater 1 met als choreograaf Ohad Naharin. Een uitzonderlijke productie, die zich afspeelde in een ruimte waarin publiek en dansers van alle kanten bijna tegen elkaar opbotsten.

Wat aanbesteding en dansvoorstelling met elkaar te maken hebben; daarover gaat deze blog.

Als je mindset maar goed zit

Voor een potentieel nieuwe opdrachtgever, een grote gemeente, ben ik terecht gekomen in een Europees aanbestedingstraject. Aanvankelijk voelde ik een flinke weerstand. Heel veel tijd spenderen aan een hoop papierwerk met een onzeker resultaat? Heeft het zin als kleine zelfstandige hier aan deel te nemen? Is het allemaal de moeite waard? Toch ben ik er aan begonnen.

Makkelijk vind ik het niet. Tijdens dit aanbestedingstraject, waar ik nog midden in zit, wissel ik regelmatig van mindset. Soms word ik geconfronteerd met gedachtes als:”Ik ben klein en zij zijn groot”. Ook de rebel in mij roert zich regelmatig:”Wat een controle”. Maar over het algemeen voel ik me prettig uitgedaagd en geloof ik in mijn eigen kunnen.