Vol verwachting klopt ons hart.

Leven met veranderlijkheid. Hoe doe je dat? Dit wordt een persoonlijk artikel. Ik geef je een inkijkje in mijn werkleven van de afgelopen jaren, omdat ik veel mensen zie worstelen met een soortgelijke situatie als waar ik mij in bevond.

In 1993 vestigde ik mij als zelfstandig organisatiecoach. Door maatschappelijke, economische en technologische veranderingen kreeg ik sinds 2010 steeds minder opdrachten. Ik was gewend dat de opdrachten naar me toe kwamen, groei was vanzelfsprekend. Maar ik kreeg te maken met schaarste. Ik probeerde nog een tijdje door te gaan op de manier die ik gewend was: vraag, offerte, aan de slag gaan, klaar. Maar nee, het bleek tijd voor herbezinning.

De crisis bood mij een kans om beter te leren omgaan met veranderlijkheid. De rijke ervaring die ik opdeed tijdens dit zoekproces, daarover gaat dit artikel.  

HOOFDARTIKEL: VOL VERWACHTING KLOPT ONS HART.

De allerbelangrijkste vraag die ik mijzelf te stellen had was: wat is het precies dat mij hier in deze situatie laat spaaklopen?  Waarom kan ik niet meer gewoon op dezelfde manier doorgaan?

Mis ik bepaalde expertise? Dat bleek het geval: ik miste de nodige kennis op het gebied van marketing en sociale media. Daar bood een expert uitkomst. Maar niet iedere vraag is op te lossen met ontbrekende kennis. Er bleek meer nodig.  

Deze vraag verdiende mijn volledige aandacht. Mijn hart klopte vol verwachting. Ik ervoer een diep verlangen naar openingen. Het voelde troebel, wazig, verwarrend én essentieel. Ik wist dat ik op iets gestuit was waarvoor ik niet kon weglopen.

Om de echte antwoorden te krijgen op mijn vraag moest  ik rust en tijd nemen voor zelfonderzoek. Want hoe onzekerder de omgeving des te belangrijker is het om op zoek te gaan naar de zekerheid in jezelf, je eigen identiteit te hervinden. Natuurlijk was ik geneigd om vooral te kijken naar wat anderen doen. Ik kreeg vele goedbedoelde adviezen. Maar als waarheidszoeker en dwarsdenker wist ik dat ik mijn eigen koers moest bepalen. Om die keuzes te kunnen maken die kloppen met wie en wat ik wilde zijn in mijn werk en leven.

GEZONDE ORGANISATIES VORMEN

 Kiezen het goede te doen en daar voor uitkomen. Hoe doe je dat in de huidige samenleving?
Hoe neem je in deze volheid je plek in? Voor welke stem, voor welk idee, welk perspectief kies je? Hoe werk je prettig samen als je min of meer gedwongen wordt tot samen werken?puzzel Want we zijn blijkbaar in een participatiesamenleving terecht gekomen. Hoe om te gaan met de verscheidenheid aan mensen en hun verschillende perspectieven?

Neem de drie decentralisaties zorg, jeugd en werk. Fraaie vergezichten. Zeker geen gek idee.
Maar vergezichten blijken vaak te hoog gegrepen. Je kan niet op voorhand vertellen wat je resultaten zullen zijn als je vorm wilt geven aan iets nieuws. Een reis naar het onbekende kan zich niet bij voorbaat verantwoorden. En wanneer je dat wel eist, beneem je het zicht op betere resultaten.
Van onderstaand bericht kreeg ik het benauwd.

‘Elke instelling voor jeugd-ggz (kinderpsychiatrie) moet vanaf januari alleen al in Friesland 96 keer per jaar vergaderen met gemeenteambtenaren. In het hele land moeten ze van elke gemeente waar ze werken (403 in totaal) gaan bijhouden of de jaarbegroting voor psychische hulp aan kinderen al op is. Zo ja, dan kunnen ze een nieuw kind met gedragsproblemen niet in behandeling nemen’. Dit klinkt niet bepaald als een ontwikkeling met winst voor de burger. En ook de professional, die al omkomt in de bureaucratisering met versnippering, verkokering, langs elkaar heen werken tot gevolg, is hier niet bij gebaat. Want wat hebben zij met deze ontwikkeling te winnen?

geld

Als een overheid of een publieke instantie participatie voorstaat in plaats van ingrijpen dan vraagt dit kiezen voor een echt andere werkwijze. Het gaat om een uitbreiding van mogelijkheden om oplossingen te zoeken en niet om een beperking er van zoals het zich nu laat aanzien.

VIER SUCCESASPECTEN OM GEZONDE ORGANISATIE TE VORMEN

DRIE STAPPEN OP WEG NAAR GELUK

In het artikel van de vorige maand vroeg ik naar jouw mening over met plezier je werk doen.

Marinus Knoope schrijft in zijn boek ‘de Creatiespiraal’ “De eigen toekomst blijkt beïnvloedbaar”.
Maar dat roept vragen op zoals:
Ben je dan als werkeloze verantwoordelijk voor je werkeloosheid? Als patiënt voor je ziekte? Als slachtoffer voor je ongeluk?
Bij het kiezen van een standpunt hierin is voorzichtigheid op zijn plaats.
Wat mij hier mateloos boeit is de invloed van het kwantumveld. Ik schreef hier al over in mijn e-boek Van keuzestress naar Keuzekunst.

Wetenschappers hebben ontdekt dat alles hoofdzakelijk uit lege ruimte bestaat en dat die lege ruimte barst van de activiteit. Alles wat we zien, ruiken, proeven, horen, voelen; alles wat ons zo werkelijk voorkomt blijkt in essentie energie te zijn. Materie bestaat op haar meest fundamentele niveau uit vibrerende pakketjes energie. Die pakketjes energie kunnen zich tegelijk als golf en als deeltje gedragen. Golf is puur potentieel zonder specifieke vorm, tijd en locatie. Deeltje is de ons zo bekende driedimensionale vorm die we zien, voelen, proeven, ruiken, horen.

Totdat we een keuze maken, blijkt alles mogelijk. We oefenen dan ook voortdurend invloed uit op onze omgeving. Of zoals Alan Seale in zijn boek:” Wat wél werkt” schrijft: “Met een diep doorvoelde en bewuste aanwezigheid leer je herkennen welk potentieel in een situatie verscholen ligt, welke kansen zich aandienen, hoe je je kunt afstemmen op een ruimer kader en hoe je co-creatief tot echte resultaten kunt komen”.

Maar hoe doe je dat in de praktijk?
Eerst een kort verhaaltje:

Beste Eekhoorn,
Ik weet niet hoe het met mij gaat?
Jij?
Beste Eekhoorn,
Ik weet het ook niet. Maar als je straks naar buiten gaat en op het puntje van de dikke tak gaat zitten, zal ik je iets zeggen.
Ik
De Eekhoorn ging naar buiten om op het puntje van de dikke tak te horen wat hij te zeggen had. Zijn hart bonsde. ‘St’, zei hij.
Uit: Misschien wisten ze alles, Toon Tellegen.

DRIE STAPPEN OP WEG NAAR GELUK