Als je mindset maar goed zit

Voor een potentieel nieuwe opdrachtgever, een grote gemeente, ben ik terecht gekomen in een Europees aanbestedingstraject. Aanvankelijk voelde ik een flinke weerstand. Heel veel tijd spenderen aan een hoop papierwerk met een onzeker resultaat? Heeft het zin als kleine zelfstandige hier aan deel te nemen? Is het allemaal de moeite waard? Toch ben ik er aan begonnen.

Makkelijk vind ik het niet. Tijdens dit aanbestedingstraject, waar ik nog midden in zit, wissel ik regelmatig van mindset. Soms word ik geconfronteerd met gedachtes als:”Ik ben klein en zij zijn groot”. Ook de rebel in mij roert zich regelmatig:”Wat een controle”. Maar over het algemeen voel ik me prettig uitgedaagd en geloof ik in mijn eigen kunnen.

Potentieontwikkeling als criterium voor succes

Talentontwikkeling is altijd een rode draad geweest in mijn werk en leven. Talent van mijzelf en talent van diegenen waar ik voor werk: individuen, teams en organisaties in de zorg, onderwijs, gemeentes en het MKB. Sinds eind jaren 80 werkzaam als coach zag ik verschillende verschuivingen optreden in de wijze waarop talent wordt ontdekt en ontwikkeld.

Al duizenden jaren kiezen mensen elkaar op basis van uiterlijke kenmerken. En ook al doen die er met het oog op evolutionaire overlevingskansen tegenwoordig niet zo veel meer toe, nog steeds baseren we vaak ons oordeel erop.

Sabotage in samenwerking

In 1904 emigreerde mijn overgrootvader van vaders kant naar Minnesota. Hij was boer in Beneden-Leeuwen en wilde met zijn tijd meegaan. Daarom kocht hij een landbouwmachine. Maar zijn landarbeiders waren daar niet blij mee en staken stokjes in de grond, waardoor de machine stuk ging.

Mijn overgrootvader was hier zo verbolgen over, dat hij besloot te vertrekken. Hij pakte zijn biezen en vertrok met zijn vrouw en 12 van zijn 13 kinderen naar Amerika. Een reis per boot van maanden. Alleen mijn grootvader, die een baan had en verloofd was, bleef achter.

Elke organisatie is van mens gemaakt

Recent voerde ik verschillende acquisitiegesprekken voor een opdracht die mij op het lijf geschreven leek. Het ging om een grote gemeente. Een team was op zoek naar een coach, die hen kon begeleiden op de weg naar zelfsturing – een behoorlijke verandering.

Drie adviseurs/coaches werden uitgenodigd om kennis te komen maken – eerst met de directeur en daarna met een delegatie van het team. Ik was tevreden over de kwaliteit van mijn gesprekken. maar helaas, ik werd niet gekozen. De voorkeur ging uit naar een man met een bedrijfskundige/organisatiekundige achtergrond.

Er bleek in de organisatie ook behoefte aan een individuele coach en daar wilden ze mij graag voor hebben. Leuk om te horen. Maar hun keuze zette me aan het denken. 

Jouw ervaring doet er toe!

Opgeleid als begeleidingskundige aan de universiteit leerde ik dat ik mijn eigen ervaringen moest thuislaten. Als wetenschapper word je geacht objectief te zijn. De meeste wetenschappers koesteren dan ook een wantrouwen jegens de individuele ervaring.
In mijn werk wil ik juist gewicht geven aan de individuele ervaring.

Het is als met het proeven en testen van wijn. Men kan mij zeggen dat een wijn goed is en daar de meest prachtige woorden voor gebruiken: verleidelijk, diep, meeslepend, intrigerend, memorabel, zuiver, karaktervol, en noem maar op.