Elke organisatie is van mens gemaakt

Recent voerde ik verschillende acquisitiegesprekken voor een opdracht die mij op het lijf geschreven leek. Het ging om een grote gemeente. Een team was op zoek naar een coach, die hen kon begeleiden op de weg naar zelfsturing – een behoorlijke verandering.

Drie adviseurs/coaches werden uitgenodigd om kennis te komen maken – eerst met de directeur en daarna met een delegatie van het team. Ik was tevreden over de kwaliteit van mijn gesprekken. maar helaas, ik werd niet gekozen. De voorkeur ging uit naar een man met een bedrijfskundige/organisatiekundige achtergrond.

Er bleek in de organisatie ook behoefte aan een individuele coach en daar wilden ze mij graag voor hebben. Leuk om te horen. Maar hun keuze zette me aan het denken. 

Jouw ervaring doet er toe!

Opgeleid als begeleidingskundige aan de universiteit leerde ik dat ik mijn eigen ervaringen moest thuislaten. Als wetenschapper word je geacht objectief te zijn. De meeste wetenschappers koesteren dan ook een wantrouwen jegens de individuele ervaring.
In mijn werk wil ik juist gewicht geven aan de individuele ervaring.

Het is als met het proeven en testen van wijn. Men kan mij zeggen dat een wijn goed is en daar de meest prachtige woorden voor gebruiken: verleidelijk, diep, meeslepend, intrigerend, memorabel, zuiver, karaktervol, en noem maar op.

Van Vierkantje Naar Rondje

‘Vertrouw nooit iets wat zelf kan denken, als je niet kunt zien waar het zijn verstand bewaart!’ Een citaat uit J.K. Rowlings Potterboeken. Harry Potter wordt opgevoed bij de saaiste familie van Engeland, de familie Duffeling. De Duffelingen zijn dreuzels. Niet alleen staan hun gezichten strak van saaiheid, maar ook proberen ze Harry’s creativiteit af te pakken.

Onlangs brak Robbert Dijkgraaf in ‘De Wereld Draait Door’ een lans voor creativiteit. Ik citeer:” Onze opvoeding en ons onderwijs trappen hard op de rem van de verbeelding. Voor veel mensen is het onderwijs (en ik voeg toe: de politiek en ons werk) een plek waar we in een vierkantje worden gedrukt, ook als je een rondje bent. Maar de maatschappij heeft nu eenmaal vierkantjes nodig.”

Rondhangen in ontvankelijkheid.

De zomervakantie is begonnen. Ik ben gestart met een leertraject analytische coaching. Mezelf van tijd tot tijd kritisch laten beschouwen vind ik belangrijk. Ook heb ik nog een aantal gesprekken voor de boeg met ondernemers, die hun ondernemerscompetenties onder de loep willen laten nemen. Twee nieuwe opdrachten voor na de zomer zitten in de pijplijn.

Ik blijf tijdens de zomermaanden in Nederland. Tijd doorbrengen met vrienden. Musea bezoeken. Slenteren door de Nederlandse steden en dorpen. Tochten maken met mijn paard. En af en toe een coachgesprek.

Mooi oud worden is niet jong blijven

‘Mooi oud worden is niet jong blijven’ stond boven een artikel van Hedy d’Ancona in NRC van zaterdag 27 mei. De strekking van haar verhaal was dat we af moeten van de gedachte dat er zoiets als karakteristieke ouderontplooiing bestaat.

Ik onderschrijf dit volledig. Goed ouder worden is een proces waarin je steeds meer wordt wie je bent. Dat is voor ieder een uniek proces waarbij je je niet in een keurslijf laat wringen van een maatschappelijk voorgeschreven rol. Weg van de stereotyperingen.

Delen?

FacebooktwitterlinkedinFacebooktwitterlinkedin